ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ



Η επόμενη εκδήλωση ημερολόγιο εκδηλώσεων

ΣΤΙΓΜΕΣ...


Διηγήματα Polaroid
Διηγήματα
2017
ISBN: 978-960-576-663-4

Λ.Τ.8,00 €
ΣΤΙΓΜΕΣ...     
συγγραφέας : Παπαδάκη Σάρα-Κατερίνα
σειρά: Ελληνική πεζογραφία

σελ. 88
διαστ. 12.2 x 16.5  
1η έκδοση
Κυκλοφορεί
τιμή αγοράς με ΦΠΑ: 8,48 €
τμχ:  
Προσθήκη στο καλάθι
Add to basket
 
 
Περιγραφή
[...] Βάζει τον Μπιθικώτση να παίξει στο κασετόφωνο και σερβίρει ένα ποτηράκι στον εαυτό του – είναι νωρίς ακόμα αλλά δεν τον νοιάζει. Πίνει τις πρώτες γουλιές καθώς ακούγονται οι πρώτοι στίχοι τού Στου Μπελαμί. Το δωμάτιό του ξαφνικά μυρίζει Ελλάδα. Σηκώνει το τηλέφωνο και σχηματίζει γρήγορα έναν αριθμό. «Παρακαλώ». «Αγγελική μου… δεν ξέρω πώς το κατάφερες αλλά σ’ ευχαριστώ…» [...] Δεκαοκτώ διηγήματα, δεκαοκτώ στιγμές Polaroid. Κάθε «στιγμή» αφηγείται μια απλή ανθρώπινη ιστορία, μα όλες έχουν ένα κοινό παράγοντα, την αγάπη. Αγάπη γονική, ερωτική, φιλική, σταθερό θεμέλιο και ασφαλής πυξίδα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Απόσπασμα από το βιβλίο
Τα γενέθλια Κυριακή πρωί. Σήμερα είναι τα γενέθλιά του μα κανένας δεν του εύχεται. Εδώ που βρίσκεται δεν έχει ούτε φίλους ούτε γνωστούς να του ευχηθούν, ενώ η οικογένειά του βρίσκεται μακριά· στην πατρίδα. Πατρίδα… πόσο του λείπει... Τέτοιον καιρό στην Ελλάδα θα σκάει ο τζίτζικας, όπως λένε εκεί. Εδώ πάλι, μέσα Ιουλίου κι ακόμα τη ζακέτα τη χρειάζεσαι τα βράδια. Αχ, εκείνα τα βράδια… Θυμάται πως κάθονταν στην αυλή του σπιτιού για λίγη δροσιά, με ουζάκι, και τον Μπιθικώτση να παίζει από το στέρεο στη διαπασών. Η γυναίκα του πολλές φορές τον πείραζε και χαϊδευτικά τον φώναζε παππού. Εκείνος, σιγοτραγουδώντας το τραγούδι που ακουγόταν εκείνη την ώρα, την πλησίαζε και παίρνοντάς την αγκαλιά, τη φιλούσε κάνοντάς την να γελάει. Λεφτά πολλά δεν είχαν – εκείνος δούλευε σε ένα συνεργείο και εκείνη έμεινε σπίτι για να φροντίσει τα κορίτσια της, τα τρία λουλούδια τους όπως τα έλεγε εκείνος. Ζούσαν μιαν απλή ζωή γεμάτη αγάπη και χαρά... μέχρι που το συνεργείο έκλεισε. Προσπάθησε να βρει παντού δουλειά μα οι καιροί ήταν δύσκολοι. Άρχισε να απελπίζεται και τότε ένας φίλος τού είπε για ένα εργοστάσιο που έπαιρνε εργάτες. Μόνο που ήταν στη Γερμανία. Βαριά η ατμόσφαιρα στο σπίτι όταν ανακοίνωσε την απόφασή του. Καταλαβαίνοντας πως δεν γινόταν διαφορετικά, σηκώθηκε κι έφυγε και ήρθε να εγκατασταθεί μόνιμα σε αυτόν τον τόπο που ο ήλιος ξεχνούσε να βγει και ο κόσμος ξεχνούσε να χαμογελά… Στην αρχή, είχε πείσει τον εαυτό του ότι θα ήταν για λίγο, από τότε είχε περάσει ολόκληρος χρόνος και κείνος βρισκόταν ακόμα εκεί, σε τόπο ξένο, σε ένα μικρό δωμάτιο, να κάνει κάθε μέρα τα ίδια και να σκέφτεται τη γυναίκα και τα παιδιά του. Σήμερα, του ήταν ακόμα πιο δύσκολo. Παίρνοντας την κούπα με τον καφέ πλησιάζει το παράθυρο και αντικρύζοντας τη μουντή πόλη, «xρόνια πολλά λοιπόν, ευτυχισμένα σαραντατρία» εύχεται στον εαυτό του. Ξαφνικά, του χτυπάνε την πόρτα. Απορημένος ανοίγει για να βρει ένα μπαούλο και πίσω έναν κάθιδρο θυρωρό να του λέει πως αυτό είχε έρθει για κείνον. Τα χάνει… Με τη βοήθεια του θυρωρού το βάζει μέσα και αφού τον ευχαριστεί μένει να το κοιτάζει. Το μπαούλο δεν έχει κανένα σημείωμα επάνω του μα δε χρειάζεται. Το μπαούλο αυτό το ξέρει. Για χρόνια ολόκληρα βρισκόταν στα κατωπόδαρα του κρεβατιού τους. Εκεί η γυναίκα του φύλαγε «τα προικιά»… Ανοίγοντάς το γεμίζει το δωμάτιο με το άρωμά της. Τα πρώτα δάκρυα φτάνουν απροειδοποίητα στα μάτια του. Αυτά που βλέπει μέσα στο μπαούλο τον κάνουν να ξεσπάσει σε λυγμούς. Ένας μικρός βασιλικός από τη Βασιλική του, την πρωτότοκη. Ένα μικρό γλαστράκι με μαργαρίτες για να του θυμίζει τη μεσαία του κόρη, τη Μαργαρίτα και σε ένα βαζάκι, φύλλα δάφνης που του τα στέλνει το στερνοπούλι του, η Δάφνη. Πιο δίπλα, καλά τυλιγμένα, βρίσκει αντίγραφα από τις κασέτες τού αγαπημένου του Μπιθικώτση, «για να τις ακούμε μαζί» γράφει στο σημείωμά της η γυναίκα του. Από κάτω έχει βάλει καφέ ελληνικό, μέλι, τσάι του βουνού και ρίγανη. Ανοίγει τα σακουλάκια για να γεμίσει το σπίτι αρώματα, ανοίγει και το μέλι για να γλυκάνει την ψυχή του… Του στέλνει άπειρες φωτογραφίες των κοριτσιών και δικές της. Τις απλώνει γύρω του να τον περιστοιχίζουν μα τα δάκρυα που τρέχουν ασταμάτητα δεν τον αφήνουν να δει καλά τις γυναίκες της ζωής του. Βρίσκει τέσσερα γράμματα, ένα από καθεμία. Μεγάλα, πολυσέλιδα γράμματα, πλημμυρισμένα με το άρωμα της καθεμιάς. Ρουφάει τα λόγια τους αχόρταγα. Πότε κλαίει πότε γελάει. Τελευταίο, ανασύρει ένα μπουκάλι ούζο, «για να γιορτάσεις όπως αγαπάς»... Βάζει τον Μπιθικώτση να παίξει στο κασετόφωνο και σερβίρει ένα ποτηράκι στον εαυτό του – είναι νωρίς ακόμα αλλά δεν τον νοιάζει. Πίνει τις πρώτες γουλιές καθώς ακούγονται οι πρώτοι στίχοι τού Στου Μπελαμί. Το δωμάτιό του ξαφνικά μυρίζει Ελλάδα. Σηκώνει το τηλέφωνο και σχηματίζει γρήγορα έναν αριθμό. «Παρακαλώ». «Αγγελική μου… δεν ξέρω πώς το κατάφερες αλλά σ’ ευχαριστώ…» Δεν μπορεί να πει τίποτα άλλο… Η φωνή του έσβησε σε εκείνο το «ευχαριστώ». «Χρόνια πολλά Αντώνη μου… χρόνια σου πολλά μάτια μου» ακούγεται με σπασμένη φωνή η γυναίκα του από την άλλη μεριά της γραμμής… και για πρώτη φορά, μετά από μήνες, ξεπροβάλλει ο ήλιος…
 
 

 
  

Σχόλια  (0)

Αφήστε το σχόλιό σας
Όνομα (δημοσιεύεται)
email (ΔΕΝ δημοσιεύεται)
Σχόλιο


Τα σχόλια αναρτώνται εφ' όσον αφορούν κριτικές στα βιβλία και όχι σε πρόσωπα και πληρούν τους κανόνες δεοντολογίας


Οι τελευταίες εκδόσεις στην ίδια σειρά



Βιβλία του συγγραφέα





ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Johann Wolfgang Goethe
Φάουστ Φάουστ
Καρολίνα Ναχμούλη - Γαβριηλίδου
Block 25 Block 25
Μολιέρος (Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν)
Ταρτούφος ή ο απατεώνας Ταρτούφος ή ο απατεώνας
Samuel Beckett
Τρεις διάλογοι Τρεις διάλογοι
Samuel Beckett
Η τελευταία τριλογία Η τελευταία τριλογία
Ράινερ Μαρία Ρίλκε
Γράμματα σ' έναν νέο ζωγράφο/ Σαράντα εικόνες του Μπαλτίς (Μετάφραση-σημειώσεις-επίμετρο: Ανδρέας Νεοφυτίδης) Γράμματα σ' έναν νέο ζωγράφο/ Σαράντα εικόνες του Μπαλτίς (Μετάφραση-σημειώσεις-επίμετρο: Ανδρέας Νεοφυτίδης)
Πέτρος Μάρκαρης
Offshore Offshore
Αν θέλετε να λαμβάνετε ενημέρωση για τις εκδηλώσεις και τις νέες κυκλοφορίες μας, παρακαλούμε συμπληρώστε το email σας και πατήστε <εγγραφή>