ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ



Η επόμενη εκδήλωση ημερολόγιο εκδηλώσεων

ΒΕRLIN ΒΕRLIN



Μυθιστόρημα
2017
ISBN: 978-960-576-665-8

Λ.Τ.16,00 €
ΒΕRLIN  ΒΕRLIN     
συγγραφέας : Τουλιάτος Τάκης
σειρά: Ελληνική πεζογραφία

σελ. 312
διαστ. 14x21  
1η έκδοση
Κυκλοφορεί
τιμή αγοράς με ΦΠΑ: 16,96 €
τμχ:  
Προσθήκη στο καλάθι
Add to basket
 
 
Περιγραφή
Σε κάποια σημεία της διαδρομής του, το μετρό του Βερολίνου, η U-bahn, λειτουργεί υπέργεια. Έτσι, βγαίνοντας από τον σταθμό Nollendorfplatz κατευθύνεται προς τον σταθμό Gleisdreieck, στα σύνορα του Σένεμπεργκ προς το Κρόιτσμπεργκ. Εκεί, μια μέρα του Μάρτη του ’89, ύστερα από εκατόν τρεις συνεχείς μέρες μακριά από το Δυτικό Βερολίνο, και οχτώ περίπου μήνες πριν την απώλειά του, όρθιος πίσω από το τζάμι της πόρτας του τελευταίου βαγονιού, με κυρίευσε ακαριαία ένα συναίσθημα για το τοπίο από γκρίζα σπίτια, μισοάδειους δρόμους και άφυλλα δέντρα που έφευγε προς τα δεξιά μου τόσο έντονο, που έσκυψα και άνοιξα την αγκαλιά μου σαν να ήθελα να το σφίξω μέσα. Για πάντα. (Την πόρτα του βαγονιού δεν την άνοιξα.) Το γιατί αυτό το συναίσθημα με κυρίευσε σε εκείνο το σημείο και εκείνη τη στιγμή δεν μπορώ να το πω, δεν το ξέρω. Ξέρω βέβαια πως ήταν κάθε άλλο παρά μια ευτυχισμένη στιγμή για μένα, αφού ταξίδευα με μια φρέσκια κλήση της εφορίας για έλεγχο εσόδων στην τσέπη, που μάλλον απέχθεια για καθετί βερολινέζικο θα δικαιολογούσε παρά διάθεση για αγκαλιές, και ξέρω ακόμη πως η περιοχή Gleisdreieck ήταν από τις πιο άσχημες του Δυτικού Βερολίνου, γι’ αυτό και λέω πως επρόκειτο για μια έκρηξη οικειότητας, για μια κραυγή «αναγνώρισης τοπίου» και για την αίσθηση πιθανόν πως αυτού του τοπίου μέρος ήμουν κι εγώ. (Που τελικά ήταν ψευδαίσθηση.)

Απόσπασμα από το βιβλίο
Παράξενα πράγματα συμβαίνουν τον χειμώνα του ’16, είναι και Παγκόσμιος Πόλεμος, δεν είναι παίξε γέλασε, είναι οι φαντάροι που τους τύφλωσαν με χημικά. Αλλόκοτα ντυμένοι κύριοι συλλαβίζουν φωναχτά χυδαία ποιήματα, κυρία μόνη σε κατάσταση οργασμού, νέος παίζει παθιασμένα σε αόρατο βιολί και παριστάμενοι απολαμβάνουν θεσπέσιες μελωδίες, άλλος ξεσπάει στο αόρατο τα­μπούρλο του, να σου παίρνει τ’ αυτιά, κάποιοι καλούν φωναχτά τον ψυχίατρο να μην αργοπορεί, και ανάμεσα τους –βρισκόμαστε στο «Cabaret Voltaire», Spiegelgasse 1, Zürich– διασκεδάζει και ο Βλαδίμηρος Ίλιτς Λένιν. Διασκεδάζει με την ψυχή του ο αρχηγός των Μπολσεβίκων και κατά τα ξημερώματα –άλλοι λένε πως ήταν μεσάνυχτα, ας είναι– η κραυγή «DΑ! DA!», «ΝΑΙ! ΝΑΙ!» στα ρώσικα. Είναι η κραυγή ενθουσιασμού του Λένιν, που βαφτίζει τη νύχτα στο «Cabaret Voltaire» σε καλλιτεχνικό κίνημα (το ήθελε; του ξέφυγε;) που στ’ αλήθεια ήταν αντικαλλιτεχνικό και που καθόλου μα καθόλου δεν ήταν παίξε γέλασε, ήταν ξέσπασμα θυμού στη μούρη του πολέμου, όπλο η υπονόμευση δρώμενων και πρωταγωνιστών, η γελοιοποίησή τους. (Μα, «η αποθέωση της σύγχυσης σαν δημιουργική διαδικασία» θα μου πεις, που επίσης είπαν το DaDa; Σωστό κι αυτό!) Τώρα, θέλεις μεσάνυχτα, θέλεις ξημερώματα: αυτή η σκηνή στο «Cabaret Voltaire» ήταν που έκανε άξιους ερευνητές και πίστεψαν πως ο Λένιν ήταν ένας ντανταϊστής και πως η Οκτωβριανή Επανάσταση ήταν πράξη εφαρμοσμένου ντανταϊσμού, μια περφόρμανς. Μάλιστα, ο μεσιέ Ντομινίκ Νογκέ, με το κύρος και την υπευθυνότητα του Καθηγητή της Αισθητικής, διαφωτίζει πως ο Λένιν ήταν ήδη ντανταϊστής πολύ πριν από τη νύχτα στο «Cabaret Voltaire», πως ο άνθρωπος που πέρασε στην Ιστορία σαν πρωτοπόρος της σοσιαλιστικής επανάστασης ήταν στ’ αλήθεια ένας πρωτοπόρος του ντανταϊσμού. Αν λοιπόν η Οκτωβριανή Επανάσταση ήταν μια ντανταϊστική περφόρμανς, τι άλλο θα μπορούσε να ήταν το χτίσιμο ενός Τείχους τον Αύγουστο του ’61, σαν εκείνου του Βερολίνου, για την προστασία της; Τι η πτώση του τον Νοέμβριο του ’89, όταν πια δεν υπήρχε κάτι τις να προστατέψει; Και αν όλα αυτά τα περί Λένιν και DaDa του καθηγητή είναι μια ανοησία και μισή, γιατί να μην τα δούμε σαν μια άλλη προσέγγιση της Ιστορίας τουλάχιστον, σαν μια προσπάθεια να βγάλουμε την Ιστορία από τη θαλπωρή του μουσείου και να την εκθέσουμε στον τραχύ αέρα του σήμερα, ώστε να κριθεί νηφάλια; Μα δεν μας το είπε και ο Χάινερ Μίλερ πως η Ιστορία, ή η αντίληψη που εμείς έχουμε για τη Ιστορία τέλος πά­ντων, δεν μπορεί να είναι κάτι το ολοκληρωμένο και τελειωτικό, αλλά κάτι που βρίσκεται σε διαρκή ροή; Και βέβαια μας το είπε ο άνθρωπος. Ή το άλλο, πως μόνο μέσα από την εφαρμογή νέων τρόπων προσέγγισης του περασμένου παράγεται ζωή και πως διαφορετικά καταντάμε ζόμπι; Ο Σταύρος βέβαια, ο φίλος από το Δυτικό Βερολίνο που είχε από χρόνια γυρίσει στην Αθήνα και ήταν ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς σε εντιμότητα και μετριοφροσύνη, ούτε ν’ ακούσει για μια τέτοια προσέγγιση του επαναστατικού έργου του Λένιν, για ασέβεια μίλησε. Θα μπορούσε να είχε μιλήσει και για απρέπεια, και για διασυρμό, για κούφια υπεροψία, ή μεγαλόστομη αυθάδεια, για βλαστήμια, για αλητεία κ.ο.κ – τίποτα απ’ όλα αυτά. Απλώς δεν ξαναμίλησε για το θέμα ο Σταύρος. «Αυτό που πας να κάνεις είναι ασέβεια, Καρδάση» μου είπε και δεν ξαναμίλησε για το θέμα. Και επειδή μια φιλία κρίνεται στις διαφορές, εμένα δεν σταμάτησε να μου μιλάει, και ούτε όχι είπε όταν του ζήτησα να βοηθήσει. Αρχές του ’90 είχα έρθει στην Αθήνα να μιλήσω με ένα άτομο που είχε να πει και κάτι προσωπικό σχετικά με τη «μετακόμιση» του Τείχους του Βερολίνου, και έτσι, με τις εκθέσεις του Γάλλου καθηγητή περί Λένιν και Dada στον νου, τη δική μου προδιάθεση για μια έτσι κι αλλιώς ελαφριά προσέγγιση σημαδιακών ιστορικών γεγονότων, όπως φαίνεται και παρακάτω με το κείμενο «ΓΙΑΤΙ ΚΡΙΜΑΙΑ», που έγραψα στην πρώτη του μορφή αμέσως μετά το σοκ από το εκλογικό αποτέλεσμα για το Κοινοβούλιο της «Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας» στις 18 Μαρτίου ’90, Κυριακή, η ώρα (Βερολίνου) εφτά το βράδυ, όπου σφραγίστηκε και επίσημα πλέον η αποχώρηση «του πρώτου κράτους εργατών και αγροτών επί γερμανικού εδάφους» από την Ιστορία, και το οποίο κείμενο προόριζα για την εισαγωγή μιας παρουσίασης του θέματος της (προσωρινής;) ταφής της σοσιαλιστικής ουτοπίας χωρίς κλάψες και κατάρες, με τον Παπασπύρου από δίπλα να συμβουλεύει και να προκαλεί, μαζί και τα βιώματα του ατόμου που με τη βοήθεια του Σταύρου ήταν να βρεθεί στην Αθήνα, τα οποία θα πλαισίωναν συμπληρωματικά το «ΓΙΑΤΙ ΚΡΙΜΑΙΑ», πίστευα πως θα καταλήγαμε σε μια σύνθεση από εικόνες και ήχους που θα παρέπεμπε κατευθείαν στους αλλοπαρμένους του «Cabaret Voltaire» τον χειμώνα του ’16, και άρα θα πετύχαινε…
 
 

 
  

Σχόλια  (0)

Αφήστε το σχόλιό σας
Όνομα (δημοσιεύεται)
email (ΔΕΝ δημοσιεύεται)
Σχόλιο


Τα σχόλια αναρτώνται εφ' όσον αφορούν κριτικές στα βιβλία και όχι σε πρόσωπα και πληρούν τους κανόνες δεοντολογίας


Οι τελευταίες εκδόσεις στην ίδια σειρά



Βιβλία του συγγραφέα





ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Johann Wolfgang Goethe
Φάουστ Φάουστ
Καρολίνα Ναχμούλη - Γαβριηλίδου
Block 25 Block 25
Μολιέρος (Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν)
Ταρτούφος ή ο απατεώνας Ταρτούφος ή ο απατεώνας
Samuel Beckett
Τρεις διάλογοι Τρεις διάλογοι
Samuel Beckett
Η τελευταία τριλογία Η τελευταία τριλογία
Ράινερ Μαρία Ρίλκε
Γράμματα σ' έναν νέο ζωγράφο/ Σαράντα εικόνες του Μπαλτίς (Μετάφραση-σημειώσεις-επίμετρο: Ανδρέας Νεοφυτίδης) Γράμματα σ' έναν νέο ζωγράφο/ Σαράντα εικόνες του Μπαλτίς (Μετάφραση-σημειώσεις-επίμετρο: Ανδρέας Νεοφυτίδης)
Πέτρος Μάρκαρης
Offshore Offshore
Αν θέλετε να λαμβάνετε ενημέρωση για τις εκδηλώσεις και τις νέες κυκλοφορίες μας, παρακαλούμε συμπληρώστε το email σας και πατήστε <εγγραφή>