ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ



Η επόμενη εκδήλωση ημερολόγιο εκδηλώσεων

Η ιστορία των βρώσιμων βιβλίων και άλλα διηγήματα


και άλλα διηγήματα
Διηγήματα
2017
ISBN: 978-960-576-638-2

Λ.Τ.9,00 €
Η ιστορία των βρώσιμων βιβλίων και άλλα διηγήματα     
μετάφραση : Παλαιολόγος Κωνσταντίνος
συγγραφέας : Ουμπίδια Αμπτόν
συγγραφέας : Σαμπέριο Γκιγιέρμο
συγγραφέας : Μπράις Ετσενίκε Αλφρέδο
συγγραφέας : Μοντερόσο Αουγούστο
σειρά: Ξένη Πεζογραφία

σελ. 160
διαστ. 12x17  

Κυκλοφορεί
τιμή αγοράς με ΦΠΑ: 9,54 €
τμχ:  
Προσθήκη στο καλάθι
Add to basket
 
 
Περιγραφή
Τα τέσσερα διηγήματα που αποτελούν τούτη τη συλλογή είναι αυτοαναφορικά· είναι όμως, ταυτόχρονα, κατά τρόπο ανησυχητικό, φαύλοι κύκλοι: περιγράφουν καταστάσεις κατά τις οποίες η επίλυση ενός προβλήματος οδηγεί στη δημιουργία άλλου το οποίο με τη σειρά του μας οδηγεί, φευ, πάλι στο αρχικό. Ο αναγνώστης αισθάνεται (απειλητικά;) την αδυναμία των «ηρώων» να εξελιχθούν. Όλα έχουν (ξανα)γίνει, όλα μοιάζουν μάταια, όλα είναι αδιάκοπη επιστροφή σε μια αρχή που είναι… τέλος.

Απόσπασμα από το βιβλίο
Επιμετρο Δημιουργός (αυτό)δημιουργούμενος Είτε μέσω του αφηγητή είτε μέσα από τη «φωνή» των ηρώων του, ο συγγραφέας, πρόσωπο με σάρκα και οστά, δεν λείπει ποτέ από το έργο του, από το λογοτεχνικό του σύμπαν ‒ αν θέλουμε να καταφύγουμε σε κοσμογονικές παρομοιώσεις που ανάγουν τους συγγραφείς (και, κατ’ επέκταση, οποιονδήποτε δημιουργό ενός έργου τέχνης) σε θεούς, μικρούς ή μεγάλους, που κινούν κατά το δοκούν τα νήματα της ύπαρξης των δημιουργημάτων τους. Υπάρχουν, όμως, περιπτώσεις –οι επαΐοντες κάνουν λόγο για «αυτοαναφορική λογοτεχνία»– που ο συγγραφέας επιθυμεί να κάνει ακόμα πιο εμφανή την παρουσία του μέσα στα πεπερασμένα (;) όρια του λογοτεχνικού του έργου, είτε γιατί θέλει να αποκαλύψει τα μυστικά «γρανάζια» που κινούν τη διαδικασία της γραφής είτε γιατί ζηλεύει την αθανασία των ηρώων του (όταν εκείνη θα είναι ακόμα εδώ, εγώ θα έχω φύγει, έλεγε, μέσες άκρες, ο Φλομπέρ για τη Μαντάμ Μποβαρί του) και επιθυμεί να γίνει και εκείνος, έστω και περιστασιακά, χάρτινος ήρωας. Τα τέσσερα διηγήματα που αποτελούν τούτη τη συλλογή είναι αυτοαναφορικά, ασχολούνται όλα, δηλαδή, με το μεγαλείο και τις πικρίες της λογοτεχνικής γραφής, εμπλέκοντας σε κάποια από αυτά, με τρόπο εμφανή ή συγκεκαλυμμένο, τον ίδιο τον συγγραφέα· είναι όμως, ταυτόχρονα, κατά τρόπο ανησυχητικό, φαύλοι κύκλοι: περιγράφουν, ούτως ειπείν, καταστάσεις κατά τις οποίες η επίλυση ενός προβλήματος οδηγεί στη δημιουργία άλλου το οποίο με τη σειρά του μας οδηγεί, φευ, πάλι στο αρχικό. Η ισπανόφωνη λογοτεχνία γενικά και, ειδικότερα, το είδος του διηγήματος έχουν δώσει ευφυή δείγματα τέτοιων αδιέξοδων καταστάσεων με προεξάρχοντα τον Χόρχε Λουίς Μπόρχες. Στα τέσσερα διηγήματα της μικρής αυτής συλλογής, ο αναγνώστης αισθάνεται (απειλητικά;) την αδυναμία των «ηρώων» να εξελιχθούν. Όλα έχουν (ξανα)γίνει, όλα μοιάζουν μάταια, όλα είναι αδιάκοπη επιστροφή σε μια αρχή που είναι… τέλος. Το πρώτο διήγημα, το οποίο δανείζει τον τίτλο του σε όλη τη συλλογή, είναι το «La historia de los libros comestibles» [«Η ιστορία των βρώσιμων βιβλίων»] του Abdón Ubidia [Αμπντόν Ουμπίδια] και περιέχεται στη συλλογή διηγημάτων Divertinventos του 1989. Ο Ουμπίδια είναι μια από τις πιο αντιπροσωπευτικές φωνές της σύγχρονης λογοτεχνίας του Ισημερινού. Γεννημένος στο Κίτο το 1944, δημοσίευσε τα πρώτα του διηγήματα στο λογοτεχνικό περιοδικό Pucuna (που εκδιδόταν στο Κίτο από το 1962 έως το 1968), την επίσημη έκφραση του ρεύματος «Τzántzicos» μιας ομάδας συγγραφέων και ποιητών του Ισημερινού που ήρθε σε ανοιχτή ρήξη με την πνευματική ελίτ της χώρας κατά τη δεκαετία του ’60. Το 1979, εκδίδει στην Μπογκοτά της Κολομβίας τη συλλογή διηγημάτων Bajo el mismo extraño cielo και κερδίζει για πρώτη φορά το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας του Ισημερινού. Η δεύτερη είναι το 1986, με το μυθιστόρημα Sueño de lobos. Πέρα από την πεζογραφία, έχει ασχοληθεί επίσης με τη διάσωση και διάδοση της λαϊκής προφορικής ποίησης της χώρας του. Στα ελληνικά κυκλοφορούν η νουβέλα του Ciudad de invierno (1984), βιβλίο που έχει ξεπεράσει τις 20 εκδόσεις στα ισπανικά, με τον τίτλο Χειμωνιάτικη πόλη (μετάφραση: Βιργινία Γαλανοπούλου, εκδόσεις Ροές, 2009) και μια επιλογή από τα Divertinventos, υπό τον τίτλο Τερπινοήσεις (συλλογική μετάφραση, επιμέλεια Νίκος Πρατσίνης, εκδόσεις Ροές, 2015). Ο Αμπντόν Ουμπίδια μάλιστα, επ’ αφορμή της έκδοσης των Τερπινοήσεων, βρέθηκε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 2015, προσκεκλημένος του VII Festival LEA, και συμμετείχε, μεταξύ άλλων εκδηλώσεων, σε εργαστήριο συλλογικής μετάφρασης του διηγήματός του «Del método para destruir un gran amor» [«Η μέθοδος για την καταστροφή ενός μεγάλου έρωτα»] που διοργανώθηκε από τους Νίκο Πρατσίνη και Κωνσταντίνο Παλαιολόγο (http://konstantinos-paleologos.blogspot.gr/ 2015/06/abdon-ubidia.html). «Η ιστορία των βρώσιμων βιβλίων» που, όπως και όλα τα διηγήματα της συλλογής, εκδίδεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αναλύει τη σχέση της καλλιτεχνικής με την εμπορική επιτυχία χρησιμοποιώντας ως ήρωα τον Μπλουμ (καμιά σχέση με τον Harold Bloom, o εν προκειμένω γράφεται Blüm) έναν λογοτέχνη ο οποίος πουλάει την τέχνη του στον διάβολο (βλέπε, «εκδοτική βιομηχανία» μια βιομηχανία που, στην κυριολεξία, καταβροχθίζει τα προϊόντα της) και το alter ego του, τον ποιητή Γκρέι, το οδυνηρό συναπάντημα από το παρελθόν, που θυμίζει στον Μπλουμ τον ιδεαλισμό των νιάτων του. Η μόνη αχτίδα ελπίδας για τον αναγνώστη είναι, παραδόξως, ο εφιάλτης του Μπλουμ στις τελευταίες παραγράφους: μήπως τελικά τόσο ο ίδιος όσο και το ξεπούλημα στον βωμό του κέρδους δεν είναι τίποτα περισσότερο από αποκυήματα της γόνιμης φαντασίας του ποιητή; Μήπως δεν έχει συμβεί απολύτως τίποτα ή μήπως όλα θα ξανασυμβούν από την αρχή; Ο Guillermo Samperio [Γκιγέρμο Σαμπέριο] γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού το 1948. Έχει γράψει δοκίμια, παιδική λογοτεχνία, ποίηση, μυθιστόρημα, πλην όμως το λογοτεχνικό είδος στο οποίο διαπρέπει από τη δεκαετία του ’70 είναι η σύντομη αφήγηση. Έχει εκδώσει περισσότερες από 20 συλλογές διηγημάτων και μικροδιηγημάτων καθώς και βιβλία σχετικά με τη συγγραφή αυτών των ειδών, όπως το Cómo se escribe un cuento. 500 consejos para nuevos cuentistas del siglo XXI [Πώς γράφεται ένα διήγημα. 500 συμβουλές για νέους διηγηματογράφους του 21ου αιώνα1]. Το 1977, πήρε το βραβείο Casa de las Américas για τη συλλογή διηγημάτων Μiedo ambiente. Το έργο του, όπως και των περισσότερων μεξικανών πεζογράφων της γενιάς του, έχει έντονες επιρροές από τη μουσική ροκ και τη λαϊκή κουλτούρα των ΗΠΑ, τον Μάη του ’68, την κουβανέζικη επανάσταση και τους λατινοαμερικάνους λογοτέχνες του μπουμ (Κορτάσαρ, Γκαρσία Μάρκες κ.ά.). Αξίζει να σημειώσουμε ότι σημαντική θέση στις λογοτεχνικές δραστηριότητές του κατέχει η οργάνωση και διδασκαλία σε σεμινάρια και εργαστήρια δημιουργικής γραφής. Το «Ella habitaba un cuento» [«Εκείνη κατοικούσε σε ένα διήγημα»] περιέχεται στη συλλογή του 1985 Gente de la ciudad, και πρόκειται για ένα διήγημα που περικλείει άλλο ή για διήγημα μέσα σε άλλο διήγημα. Ποιο από τα δύο είναι το πρωτογενές είναι πολύ δύσκολο να το πει κανείς, αφού ο συγγραφέας Γκιγέρμο Σαμπέριο, που στο διήγημα εμφανίζεται ως Γκιγέρμο Σεγκόβια («Ο Γκιγέρμο Σεγκόβια [ζει] μέσα στον Γκιγέρμο Σαμπέριο, ο ένας μέσα στον άλλο, ένα και μόνο σώμα») καταλήγει να γίνει ήρωας της μυθοπλασίας της δικής του ηρωίδας, της Οφέλια (με την οποία, στην τελευταία γραμμή του διηγήματος, πιάνεται χέρι-χέρι, καταργώντας τα σύνορα πραγματικότητας και μυθοπλασίας). Στην ισπανόγραφη λογοτεχνία, το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα «άμεσης επαφής» ανάμεσα στον δημιουργό και το δημιούργημά του απαντάται στο μυθιστόρημα του Μιγκέλ ντε Ουναμούνο Niebla [Η καταχνιά] του 1914. Στο εν λόγω μυθιστόρημα, που εκφράζει τις αγωνίες και τα υπαρξιακά αδιέξοδα ενός μεγάλου οραματιστή φιλοσόφου όπως ο Ουναμούνο, ο ήρωας, Αουγούστο Πέρεθ, συντετριμμένος από τις ερωτικές απογοητεύσεις και ενώ επίκειται ο λογοτεχνικός του θάνατος, επισκέπτεται τον ίδιο τον συγγραφέα, και έπειτα από έντονη συζήτηση των δυο τους, περί ζωής και θανάτου, πραγματικότητας και φαντασίας, το λογοτεχνικό πρόσωπο εξεγείρεται ενάντια στον δημιουργό του και αρνείται να «πεθάνει». Στο διήγημα του Σαμπέριο η άμεση σχέση συγγραφέα – λογοτεχνικού ήρωα περιπλέκεται ακόμα περισσότερο αφού ο τελευταίος, η Οφέλια δηλαδή, γράφει και εκείνη ένα διήγημα με πρωταγωνιστή τον Σεγκόβια/Σαμπέριο, με αποτέλεσμα στο τέλος ο αναγνώστης να μην γνωρίζει ποιος κατοικεί στο διήγημα ποιου και ποιος είναι τελικά ο δημιουργός/συγγραφέας που αποφασίζει για τις τύχες των ηρώων του. Ο Augusto Monterroso [Αουγούστο Μοντερόσο] (1921-2003) γεννήθηκε στην Tεγκουσιγκάλπα, πρωτεύουσα της Ονδούρας, από μητέρα Ονδουρένια και πατέρα από τη Γουατεμάλα, και μετακόμισε σε ηλικία 15 ετών στη Γουατεμάλα με την οικογένειά του. To 1944 εγκαταστάθηκε στο Μεξικό, υπηρετώντας στο διπλωματικό σώμα της χώρας του, στην υπηρεσία της δημοκρατικής κυβέρνησης του προέδρου Χακόμπο Αρμπένς. Μετά την ανατροπή του τελευταίου, το 1953, εξορίζεται στη Χιλή όπου εργάζεται ως γραμματέας του Πάμπλο Νερούδα μέχρι το 1956, έτος που επιστρέφει και εγκαθίσταται μόνιμα στην Πόλη του Μεξικού. Ως πεζογράφος, θεωρήθηκε μετρ της μικρής φόρμας. Τα διηγήματά του σύντομα και περιεκτικά, διακρίνονται για το ψυχρό ανηλεές χιούμορ τους. Γνωστότερα έργα του: La oveja negra y demás fábulas (1970), Movimiento perpetuo (1972), Lo demás es silencio (1978). Είναι, τέλος, ο συγγραφέας του πιο διάσημου ισπανόγραφου μικροδιηγήματος: Ο δεινοσαυρος Όταν ξύπνησε, ο δεινόσαυρος ήταν α­κόμα εκεί. Στα ελληνικά έχει κυκλοφορήσει, αν και εκτός εμπορίου, Το μαύρο πρόβατο και άλλοι μύθοι σε μετάφραση Μαρίας Ανδριανοπούλου και Κλαίρης Σταθάτου (Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας, 2006), ενώ διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί στις συλλογές Νέοι πεζογράφοι της Λατινικής Αμερικής, ανθολόγηση-μετάφραση Γιώργος Ρούβαλης, (Εκδόσεις Παρατηρητής, 1994) και Mini71cuentos, ανθολόγηση Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, μετάφραση συλλογική, (Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, 2012). To «Leopoldo (Sus trabajos)» [«Λεοπόλδο (Οι εργασίες του)»] περιλαμβάνεται στη συλλογή του 1959, Obras completas (y otros cuentos). Ήρωάς του είναι ο συγγραφέας (;) Λεοπόλδο Ραλόν, δέσμιος του φαύλου κύκλου «έμπνευση – αδυναμία γραφής» σε μια σάτιρα, τόσο επίκαιρη στην εποχή του φεϊσμπουκικού «καφενείου» των υπερβολικών φιλοδοξιών των, κατά δήλωσή τους, συγγραφέων και της δήθεν δημοκρατικοποίησης της γραφής. Ο Λεοπόλδο, που κατά πολλούς πρόκειται για ειρωνική αυτοπροσωπογραφία του Μοντερόσο, μετά από χρόνια πολλά ενασχόλησης με τη λογοτεχνία και άπειρες ιδέες για την ανάπτυξη διηγημάτων έχει καταφέρει να γράψει μόνο δυο τρεις γραμμές: «Ήταν ένας καλός σκύλος. Μικρός, χαρούμενος. Κάποια μέρα βρέθηκε σ’ ένα χώρο που δεν ήταν ο δικός του: στην εξοχή. Ένα πρωινό, ένας σκαντζόχοιρος…»· κάτι ελάχιστα παραπάνω, δηλαδή, από τον «Δεινόσαυρο»… Ο Alfredo Bryce Echenique [Αλφρέδο Μπράις Ετσενίκε] γεννήθηκε στη Λίμα του Περού το 1939. Γόνος ευκατάστατης οικογενείας, φοίτησε σε ιδιωτικό αγγλόφωνο κολέγιο και σπούδασε νομικά και φιλολογία στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Σαν Μάρκος της Λίμα. Το 1964, ταξίδεψε στην Ευρώπη και παρέμεινε επί μακρά σειρά ετών στο Παρίσι όπου πραγματοποίησε διδακτορικές σπουδές στη γαλλική λογοτεχνία, στη Σορβόννη. Έζησε, επίσης, στο Μονπελιέ, τη Βαρκελώνη και τη Μαδρίτη καθώς και για σύντομα διαστήματα στην Ελλάδα, τη Γερμανία και την Ιταλία. Υπήρξε καθηγητής στα πανεπιστήμια της Ναντέρ στο Παρίσι, του Μονπελιέ, του Γέιλ, του Όστιν κ.ά. Το 1972, του απονεμήθηκε το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας του Περού για το μυθιστόρημα Un mundo para Julius και το 1998, το Εθνικό Βραβείο Πεζογραφίας της Ισπανίας για το μυθιστόρημα Reo de nocturnidad. Σήμερα ζει στο Περού όπου το 2012 παρουσίασε το, κατά δήλωσή του, τελευταίο του μυθιστόρημα με τίτλο Dándole pena a la tristeza. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα Ένας κόσμος για τον Τζούλιους, σε μετάφραση Γιώργου Ρούβαλη (Εκδόσεις Scripta, 2005), Από το χιούμορ του Κεβέδο στην ειρωνεία του Θερβάντες, σε μετάφραση Κωνσταντίνου Παλαιολόγου (Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας, 2006, εκτός εμπορίου) και Η αμυγδαλίτιδα του Ταρζάν, σε μετάφραση Αυγής Σαράφη (Εκδόσεις Λαγουδέρα, 2008), ενώ διήγημά του συμπεριλαμβάνεται στην προαναφερθείσα συλλογή Νέοι πεζογράφοι της Λατινικής Αμερικής, ανθολόγηση-μετάφραση Γιώργος Ρούβαλης (Εκδόσεις Παρατηρητής, 1994). To «Antes de la cita con los Linares» [«Πριν από το ραντεβού με τους Λινάρες»] γράφτηκε το 1967 και συμπεριλήφθηκε στη συλλογή διηγημάτων La felicidad ja ja του 1974. Ο κεντρικός ήρωας, ο Σεμπαστιάν, είναι ένας γάλλος φοιτητής που ταξιδεύει στην Ισπανία για τις καλοκαιρινές του διακοπές. Πώς όμως πληροφορούμαστε οι αναγνώστες τις περιπέτειές του; Φαινομενικά από τον διάλογο του πρωταγωνιστή με τον ψυχίατρό του και την τριτοπρόσωπη αφήγηση ενός ετεροδιηγητικού αφηγητή. Στο τέλος όμως αντιλαμβανόμαστε ότι ο Σεμπαστιάν ζει σε έναν εφιαλτικό φαύλο κύκλο, στην προσωπική του αέναη μυθοπλασία. Τέσσερις συγγραφείς, τέσσερις ιστορίες, που καταργούν τα, έτσι και αλλιώς ασαφή, όρια πραγματικότητας και μυθοπλασίας, δημιουργού και (αυτό)δημιουργούμενου. Κωνσταντίνος Παλαιολόγος Αθήνα, καλοκαίρι 2016
 
 

 
  

Σχόλια  (0)

Αφήστε το σχόλιό σας
Όνομα (δημοσιεύεται)
email (ΔΕΝ δημοσιεύεται)
Σχόλιο


Τα σχόλια αναρτώνται εφ' όσον αφορούν κριτικές στα βιβλία και όχι σε πρόσωπα και πληρούν τους κανόνες δεοντολογίας


Οι τελευταίες εκδόσεις στην ίδια σειρά



Βιβλία του συγγραφέα





ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Johann Wolfgang Goethe
Φάουστ Φάουστ
Καρολίνα Ναχμούλη - Γαβριηλίδου
Block 25 Block 25
Μολιέρος (Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν)
Ταρτούφος ή ο απατεώνας Ταρτούφος ή ο απατεώνας
Samuel Beckett
Τρεις διάλογοι Τρεις διάλογοι
Samuel Beckett
Η τελευταία τριλογία Η τελευταία τριλογία
Ράινερ Μαρία Ρίλκε
Γράμματα σ' έναν νέο ζωγράφο/ Σαράντα εικόνες του Μπαλτίς (Μετάφραση-σημειώσεις-επίμετρο: Ανδρέας Νεοφυτίδης) Γράμματα σ' έναν νέο ζωγράφο/ Σαράντα εικόνες του Μπαλτίς (Μετάφραση-σημειώσεις-επίμετρο: Ανδρέας Νεοφυτίδης)
Πέτρος Μάρκαρης
Offshore Offshore
Αν θέλετε να λαμβάνετε ενημέρωση για τις εκδηλώσεις και τις νέες κυκλοφορίες μας, παρακαλούμε συμπληρώστε το email σας και πατήστε <εγγραφή>