ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ



Η επόμενη εκδήλωση ημερολόγιο εκδηλώσεων

Η χελώνα της Αφροδίτης



Μυθιστόρημα
2017
ISBN: 978-960-576-640-5

Λ.Τ.13,00 €
Η χελώνα της Αφροδίτης     
συγγραφέας : Κοκκινάκη Νένα
σειρά: Ελληνική πεζογραφία

σελ. 256
διαστ. 14x21  
1η έκδοση
Κυκλοφορεί
τιμή αγοράς με ΦΠΑ: 13,78 €
τμχ:  
Προσθήκη στο καλάθι
Add to basket
 
 
Περιγραφή
Αθήνα 433 π. Χ. δυο χρόνια πριν ξεσπάσει ο Πελοποννησιακός πόλεμος. Ο γλύπτης Φειδίας καταγγέλλεται για υπεξαίρεση χρυσού από το χρυσάφι που του δόθηκε για την κατασκευή του χρυσελεφάντινου αγάλματος της Αθηνάς Προμάχου. Το χρυσάφι του αγάλματος όμως ήταν με τέτοιο τρόπο κατεργασμένο ώστε ανά πάσα στιγμή να βγαίνει και να ελέγχεται το βάρος του. Ο Φειδίας απαλλάσσεται από τη συγκεκριμένη κατηγορία, όχι όμως και από τις άλλες που σε βάρος του διατυπώθηκαν – πως είχε αποτυπώσει τον Περικλή και τον εαυτό του σε δύο από τα πρόσωπα της Αμαζονομαχίας που φιλοτέχνησε στην ασπίδα της χρυσελεφάντινης Αθηνάς. Οι κατηγορίες που βάρυναν τον απαράμιλλο γλύπτη έπλητταν έμμεσα τον Περικλή τον Ολύμπιο. Ο Φειδίας φυλακίζεται με την κατηγορία της ασέβειας για να φυγαδευτεί στη συνέχεια στην Ήλιδα, όπου θα κατασκευάσει το άγαλμα του Δία. Εκεί θα ζήσει μέχρι το τέλος της ζωής του συντροφιά με τη Μυρτάλη, εταίρα από την Πριήνη, που είχε γνωρίσει στο σπίτι της Ασπασίας και του Περικλή και η οποία θα γίνει το μοντέλο του για το άγαλμα της Αφροδίτης που πατά επάνω σε μια χελώνα. Μετά τον θάνατο του καλλιτέχνη, η Μυρτάλη θα επιστρέψει στην Αθήνα και θα ζήσει τα συνταρακτικά γεγονότα του πολέμου που άλλαξε την πορεία της Ιστορίας. Το βιβλίο ζωντανεύει την ιστορία μιας ολόκληρης εποχής, ή καλύτερα διάφορες ιστορίες μέσα στην Ιστορία της πόλης, όπου η κατάχρηση της ελευθερίας του λόγου κατάφερε να καταστήσει τη δημοκρατία απροστάτευτη μέσα στον τόπο όπου γεννήθηκε.

Απόσπασμα από το βιβλίο
1. Στη σκιά του Επικούρειου ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗ ΝΥΧΤΑ έφτασε λαχανιασμένη η θύμηση. Η πόλη της Παλλάδας κοιμάται στη μουσική του ανέμου. Η Μυρτάλη την ακούει σαν νανούρισμα. Η μουσική τη στροβιλίζει. Αφήνεται στον ήχο της. Χορεύει έναν μεθυσμένο χορό, λικνίζεται στους ήχους του, απομακρύνεται με μικρές κινήσεις, ο λινός χιτώνας της αφήνει ακάλυπτα τα χέρια της, ανάμεσα στον αγκώνα και τον ώμο το φιδίσιο βραχιόλι, το φίδι τυλιγμένο γύρω από τον εαυτό του, τη σφίγγει σαν θύμηση κι αυτό, τη στρέφει μακριά, νότια της σεπτής Πόλης της Αθηνάς Παλλάδας. Το βλέμμα της μνήμης τη φέρνει πίσω στον χρόνο με μικρά, ρυθμικά βήματα. Βρίσκεται στο φαράγγι, την κατοικία των Νυμφών. Σούρουπο, η αχλή του ήλιου τρεμάμενη, τ’ αυτιά της τεντωμένα κι ολάνοιχτα στη μουσική που έρχεται σαν από μακριά. Είναι οι Νύμφες που ψάλλουν, συντρόφισσες της Άρτεμης, της Αφροδίτης και του Πάνα, κόρες του Δία Αιγιόχου, θεού της θύελλας. Τα τραγούδια τους την έχουν τόσες φορές συντροφέψει εκεί, στους περιπάτους μέσα στα φιδογυριστά μονοπάτια στις όχθες του ποταμού. Νέδα το είπαν το ποτάμι, από το όνομα μιας Νύμφης. Κι εκείνο περήφανο κι ορμητικό πορεύτηκε στις βαθιές σπηλιές, έφτασε ακόμα και καταρράκτης να γίνει. Μέσα στη γυαλάδα του νερού διακρίνει το πρόσωπό του. Η μορφή του ολοζώντανη μπροστά της. Τα μάτια του με το μυστικό τους φως, το καραφλό κεφάλι του, τα λιγοστά ψαρά του γένια. Το γήρας περνούσε από πάνω του μα δεν τον άγγιζε. Για τη Μυρτάλη ο Φειδίας θα έμενε για πάντα αθάνατος, ο καλλιτέχνης-θεός που διάλεξαν οι ίδιοι οι θεοί να τους απαθανατίσει. Πεθαίνουν άραγε οι θεοί; Η Μυρτάλη περπατά δίπλα του στη σκιά του Επικούρειου. Οι δυο τους μοιάζουν αμέριμνοι. Εκείνη σκέφτεται πως έζησε όλη της τη ζωή μόνο και μόνο για να κατακτηθεί από αυτόν τον άντρα. Ο θεός χαμογελά μέσα από τον ναό του. Η φύση μαγική. Ο καταρράκτης σχηματίζει με τα κρυστάλλινα νερά του μια μικρή λίμνη. Το χρώμα της σκούρο, πρασινωπό. Εκστασιασμένοι μπροστά στην ομορφιά της φύσης, έχουν την αίσθηση πως βρέθηκαν ξαφνικά στη γη των Μακάρων, μετεωριζόμενοι οι δυο τους μέσα στους ήχους μιας διαρκούς ευωχίας. Τα κελαϊδίσματα των πουλιών ενώνονται με το κελάρυσμα των νερών που συλλαβίζουν σκέψεις, τις πιο βαθιές κι ανομολόγητες. Τον λόγο έχει μόνο η Σιωπή. Εκείνη που μιλάει με τα μάτια, με τα χρώματα. Κάτι χρώματα μαβιά, πρασινωπά, αποχρώσεις του μπλε με λευκές ανταύγειες... Η Μυρτάλη επανέρχεται στην πραγματικότητα παραμερίζοντας τους ηδονικούς στοχασμούς. Μια ορμητική ηλιαχτίδα μάταια παλεύει να σβήσει το ενύπνιό της, του οποίου το μετείκασμα θα την ακολουθεί σε όλο τον υπόλοιπο βίο της. Κοντεύει πια τα πενήντα. Πάνε τριάντα τόσα χρόνια που άφησε την πατρίδα της, την Πριήνη κι ήρθε στην Αθήνα να ασκήσει το επάγγελμα της εταίρας παρακινημένη κυρίως από τη φιλοδοξία της, από τη βαθιά της επιθυμία να αποκτήσει κι εκείνη μια θέση στη λαμπρή πόλη, όπως η Ασπασία, η κόρη του Αξίοχου, από τη Μίλητο που έζησε τη ζωή της πλάι στον δοξασμένο Περικλή, τον Ολύμπιο.
 
 

 
  

Σχόλια  (0)

Αφήστε το σχόλιό σας
Όνομα (δημοσιεύεται)
email (ΔΕΝ δημοσιεύεται)
Σχόλιο


Τα σχόλια αναρτώνται εφ' όσον αφορούν κριτικές στα βιβλία και όχι σε πρόσωπα και πληρούν τους κανόνες δεοντολογίας


Οι τελευταίες εκδόσεις στην ίδια σειρά



Βιβλία του συγγραφέα





ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Johann Wolfgang Goethe
Φάουστ Φάουστ
Καρολίνα Ναχμούλη - Γαβριηλίδου
Block 25 Block 25
Μολιέρος (Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν)
Ταρτούφος ή ο απατεώνας Ταρτούφος ή ο απατεώνας
Samuel Beckett
Τρεις διάλογοι Τρεις διάλογοι
Samuel Beckett
Η τελευταία τριλογία Η τελευταία τριλογία
Ράινερ Μαρία Ρίλκε
Γράμματα σ' έναν νέο ζωγράφο/ Σαράντα εικόνες του Μπαλτίς (Μετάφραση-σημειώσεις-επίμετρο: Ανδρέας Νεοφυτίδης) Γράμματα σ' έναν νέο ζωγράφο/ Σαράντα εικόνες του Μπαλτίς (Μετάφραση-σημειώσεις-επίμετρο: Ανδρέας Νεοφυτίδης)
Πέτρος Μάρκαρης
Offshore Offshore
Αν θέλετε να λαμβάνετε ενημέρωση για τις εκδηλώσεις και τις νέες κυκλοφορίες μας, παρακαλούμε συμπληρώστε το email σας και πατήστε <εγγραφή>